( 11 ) ما رزق العبد رزقا اوسع عليه من الصبر لا همّ بعده . ترجمه : بنده را هيچ روزى فراخ‌تر از صبر روزى نكرده‌اند . بعد از صبر هيچ اندوه نبود ، يعنى : هر كه صبر ملكه كند از اندوه متاثر نشود . ( 12 ) انّ الصّبر ياتى العبد من اللّه على قدر المصيبة . لا ايمان كالحياء و الصّبر . ترجمه : صبر از خدا ببنده فرود آيد بر قدر مصيبتى كه به دو رسد . هيچ ايمان مانند حيا و صبر نباشد ، يعنى : از دلايل ايمان بود . ( 13 ) اذا وجّهت الى عبد من عبيدى ، مصيبة فى بدنه او ماله او ولده ، ثمّ استقبل بصبر جميل ؛ استحييت منه يوم القيمة ان انصب له ميزانا ، او انشر له ديوانا . ترجمه : خدا ميگويد : چون مصيبتى به بنده فرو فرستم در تن او يا در مال او يا در فرزند او ، پس پيش آن مصيبت باز آيد بصبرى نيك ؛ شرم دارم كه او را در آخرت ترازويى نهم ، يا ديوانى بازگسترانم ؛ يعنى : هر كه بر مصيبت صبر كند او را حساب نكنند . ( 14 ) الشكر عصمة من النّقمة ، الشّكر زينة الغنى ، و العفاف زينة الفقر . ترجمه : شكر نگاه دارنده بود از عذاب ، شكر زينت توانگرى بود ، و عفت زينت درويشى . ( 15 ) من حمد اللّه « 1 » على اياديه السّابغة ، و شكره على نعمه السّابقة ، استوجب المزيد . ترجمه : هر كه شكر خدا گذارد بر نعمتهاى فراخ

--> ( 1 ) - اصل : للّه .